Gedicht - Een leventje

'Ideeën hebben seks met elkaar als nooit tevoren.'
Matt Ridley in De rationele optimist (2010)
 
Een leventje

in de uren dat ik voor het raam zat
te kijken naar hoe mijn zuchten verschenen
en verdwenen, hoe buiten van alles bewoog
als was het vanzelfsprekend op die manier,

dacht ik aan hoe ik vroeger voor het raam zat
te kijken naar het pleintje waar kleine leventjes
samen speelden en niet beter wisten dan dat
het zo zou zijn en zou blijven voor altijd en altijd,

terwijl ik binnen hoopte weldra een deurbel te horen klinken,
opgehaald te worden om buiten zo'n leventje te mogen zijn,
maar stilte schreeuwde oorverdovend en hier zit ik dan..

Leven

'Een weg bestaat omdat we hem bewandelen en dingen zijn zo omdat we ze zo noemen. Waarom zijn ze zo? Omdat we dat zo hebben afgesproken. En waarom zijn ze niet zo? Omdat we hebben afgesproken dat ze niet zo zijn.'
Zhuangzi (vierde eeuw v. Chr.)

Soms besluit ik om het leven niet meer te geloven.
Jammergenoeg heb ik tot nog toe altijd gefaald. Het is lastig te ontkomen aan het lichaam, dat in leven wil blijven zolang dat maar enigszins mogelijk is.
Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe het zou zijn als ik in het niet meer geloven zou slagen. Ik zou volkomen vrij zijn, zonder het zelf te weten, hoogstwaarschijnlijk. Ik zou zo vrij zijn, dat ik een geheel nieuwe werkelijkheid zou kunnen scheppen. Ik zou leven in een door mij geregisseerde film, die slechts tot een eind zou kunnen komen als ik daartoe de opdracht zou geven. Ik zou hoogstwaarschijnlijk door en door blijven regisseren, langzamerhand vergeten dat ik aan het regisseren was, tot er iemand mij er op attent zou maken dat ik aan het regisseren was. Ik vermoed echter dat er niemand zou bestaan die dat zou doen.
Alweer faal ik in het niet geloven van het leven. Het leven verlaat mij niet.

Klagen over klagen

'In het alledaagse zien we het wezenlijke; het fundamenteel goede licht op in het alledaagse.'
Frank Vosman in De orde van het geluk (1997)

Jammergenoeg is klagen gangbaar geworden.
Graag zou ik onnadenkend genieten van het leven, maar aangeboren is dat zeurende van binnen. Ik geloof dat ik daar niet de enige in ben. Nauwelijks hoor ik een gesprek dat geen geklaag, geen zelfmedelijden bevat. Altijd maar dat zeurende..
Natuurlijk - je hebt er niet om gevraagd geboren te worden. Natuurlijk - je mag ontevreden zijn met het hebben van het leven, maar als dat het geval is, zou ik willen zeggen: Doe er iets aan!
Deze laatste uitspraak valt op twee verschillende manieren te interpreteren. Pleeg zelfmoord is de ene, maar ik zou de andere aanraden: zorg dat je van het leven gaat houden. Simple as that..
Er zijn velen die denken dat het leven voor hen al uitgestippeld is, dat ze het leven moeten bewandelen zoals het zich aandient. Het dorp, de school, het bedrijf, de hond, de buren, de familie, de vrienden, een huis en af en toe op vakantie. Ik, een wereldburger, zal dat nooit begrijpen. Er vanuit gaande dat er slechts één leven is, is het toch zaak er het allerbeste uit te halen, of begrijp ik dat verkeerd?

Kinderwens

'We houden zoveel van het leven, dat we alleen nog aan de dood kunnen denken.'
Remco Campert (1929) uit: Waar is Remco Campert (1978)

Het hebben van een kind lijkt mij ondraaglijk.
Het risico dat alles fout kan gaan, dat ik het hoopvolle leven van een ontschuldig kind volkomen zou kunnen ruïneren, beangstigt mij. Ik zou de verantwoordelijkheid niet willen dragen.
Natuurlijk - ik kan me goed voorstellen dat een kind krijgen prachtig is. Een nieuw leven, gegoten in rimpelige vingertjes, spartelende beentjes, stralende oogjes en aandoenlijke lachjes. Niets in de wereld mooier dan het kleine prulletje in de handen.
Waarom altijd de angst te verliezen? Het kilt mij constant.
Geen plezier beleef ik langer dan een moment. Een moment. Nadien is het slechts de angst te verliezen wat tegelijkertijd al verloren is gegaan. De angst voor het niets. De angst voor de dood.

Dromen

'Tegenwoordig acht iedere kwakzalver zich bevoegd in zijn martelkamer de gruwelijkste dierkwellerij te bedrijven om zijn licht te laten schijnen over problemen waarvan de oplossing allang in boeken staat; maar hij is te lui en onwetend om er zijn neus in te steken.'
Arthur Schopenhauer in Parerge und Paralipomena (1851)

Net als dat ik mij zorgen kan maken om nietige zaken, kan ik mij zorgen maken om grootse zaken die buiten mijn bereik liggen. Ik zou graag degenen redden die sterven van de honger, sterven in een oneindige strijd, sterven van verdriet, maar ik kan het niet.
Ik zit hier te schrijven over mijn hersenspinsels, alsof dat hetgeen is waar ik voor leef. Natuurlijk - ik droom van een carrière als schrijfster, om de mensen aan het denken te zetten met behulp van woorden. Maar hoe in hemelsnaam kan ik daar van dromen, terwijl er nu opnieuw iemand sterft van de honger, in een oneindige strijd of van verdriet? Selfish fool..

Ik hoop later bovenstaand stukje tekst te lezen met de gedachte dat ik ongelijk had destijds. Ik hoop tegen die tijd duizenden kinderen te hebben gered van de hongerdood, Uruzgan te kunnen zien in vrede, overal lachende gezichten te zien zonder de angst die lach weldra te verliezen.

2012

'Could we start again please?'
Maria Magdalena in de musical Jesus Christ Superstar

Eindelijk dan is het jaar van de ondergang van de wereld aangebroken. 2012. Het jaar des doods.
Ik zou graag geloven in dat lot, dat alles en iedereen op hetzelfde moment zal vergaan en wie weet ergens anders een nieuw bestaan op zal kunnen bouwen, want wees eerlijk: een nieuw bestaan klinkt toch zo slecht nog niet?
Mijn doden (want zo moet leven na de dood logischerwijs genoemd worden) zou geheel door mij geregisseerd kunnen worden, in tegenstelling tot mijn leven, want nog geen licht had ik gezien of anderen beschikten al over mijn lot. Nu ben ik slechts een voortzetting van hoe ik was voor (of door) anderen.
Maar tijdens het doden zou het niet zo zijn. Tijdens het doden zou ik precies zo worden als anderen mij zich nooit hebben voorgesteld, simpelweg omdat zij zich van het doden onmogelijk iets hebben kúnnen voorstellen, laat staan van mij tijdens het doden. Een verademing zou dat zijn. Ik zou doen wat ik nooit had kunnen doen of juist wat ik altijd al deed, om het eindelijk eens te kunnen doen zonder reden. Iedereen zou zo doden. Iedereen zou naast elkaar kunnen doden, met elkaar kunnen doden, zonder elkaar kunnen doden. Het zou een vreedzame samendoding zijn, hoe dan ook.
Maar helaas geloof ik niet in dat lot. Ik geloof dat ik op een gegeven moment alleen moet sterven, afscheid moet nemen van degenen die ik liefheb, ondanks dat ze me mijn leven lang hebben gevormd, zonder dat ik ze ooit terug zal zien, want geloven in leven na de dood doe ik net zo min.