Bestaan

'Een ziener is iemand die een levensverhaal kan vertellen. Hij raakt daarmee aan iets wat we nu vaak uit het oog verliezen: dat je leven voorbijgaat als een verhaal.'
Uit een interview met Coen Simon in Filosofie Magazine (nr. 2, 2010)

Nu is nu al niet meer. Kwijt is wat geweest is, slechts de herinnering rest. Kwijt is zelfs wat nog is, maar niet (meer) gezien wordt. Kwijt is dus zelfs de helft van mij en als ik mijn ogen sluit..
Ik poog te genieten van het leven, echt waar, maar steeds is er dat reflectieve. Nu voel ik mij absoluut gezegend met mijn brein, maar waarom niet een Escape-toets om voor even te kunnen gebruiken? Soms, heel soms denk ik die toets te hebben gevonden. Hoewel, denken is niet het goede woord. Soms, heel soms onstnap ik aan mijzelf, aan mijn gedachten. Even word ik deel van de omgeving, zweef ik rond zonder echt ergens te zijn om vervolgens ergens niet meer te zijn, twijfel ik niet, maar besta ik gewoon. Maar even is gauw voorbij.
Het moment van bezinning is als sterven. Het lot ontmoet mij weder en ik moet met hem aan mijn zijde verder. Verdomme, laat me eens gewoon bestaan!

Dromen

'Tegenwoordig acht iedere kwakzalver zich bevoegd in zijn martelkamer de gruwelijkste dierkwellerij te bedrijven om zijn licht te laten schijnen over problemen waarvan de oplossing allang in boeken staat; maar hij is te lui en onwetend om er zijn neus in te steken.'
Arthur Schopenhauer in Parerge und Paralipomena (1851)

Net als dat ik mij zorgen kan maken om nietige zaken, kan ik mij zorgen maken om grootse zaken die buiten mijn bereik liggen. Ik zou graag degenen redden die sterven van de honger, sterven in een oneindige strijd, sterven van verdriet, maar ik kan het niet.
Ik zit hier te schrijven over mijn hersenspinsels, alsof dat hetgeen is waar ik voor leef. Natuurlijk - ik droom van een carrière als schrijfster, om de mensen aan het denken te zetten met behulp van woorden. Maar hoe in hemelsnaam kan ik daar van dromen, terwijl er nu opnieuw iemand sterft van de honger, in een oneindige strijd of van verdriet? Selfish fool..

Ik hoop later bovenstaand stukje tekst te lezen met de gedachte dat ik ongelijk had destijds. Ik hoop tegen die tijd duizenden kinderen te hebben gered van de hongerdood, Uruzgan te kunnen zien in vrede, overal lachende gezichten te zien zonder de angst die lach weldra te verliezen.