'Als het niet nodig is een wet te maken, is het nodig hem niet te maken.'
Charles de Montesqieu in De geest der wetten (1648)
I'm not amused by politics. Het is niet dat ik niet geef om de toekomst van Nederland, want dat doe ik absoluut, maar het is dat ik mij totaal niet kan identificeren met de huidige politici.
De politici die ik ken, dat wil zeggen de politici die ik onlangs in het nieuws heb zien verschijnen, zijn, mijns inziens, onmenselijk. Monsters zijn het niet, begrijp me niet verkeerd, maar ze komen me ongeloofwaardig voor als mens. Ik denk - of hoop - dat dat te wijten is aan de crisis, de economische crisis.
De mens is slaaf van de economie geworden, en dat terwijl de economie een menselijk verzinsel is. Het is te gek voor woorden dat deze situatie door (vrijwel) iedereen aanvaard wordt. De economie, dat is toch in het geheel niet waar het leven om hoort te draaien?
We zijn allemaal een beetje in de war.
Natuurlijk zijn we nu zo ver dat niets meer terug te draaien is naar hoe het was. De economie moet blijven draaien en wij moeten met z'n allen die zorg op ons nemen. Er is geen ontkomen aan. Natuurlijk snap ik dat wij, de burgers, in die gezamenlijke zorg gestuurd moeten worden door een krachtig kabinet met onvermurwbare politici. Mij zijn de politici iets te onvermurwbaar. Ik zie liever politici die 'te breken' zijn. Niet omdat ik ze graag zou zien breken, maar omdat ik ze graag níet zou zien breken, wetend dat ze wel hadden kúnnen breken, net als ik.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten