Uit een interview met Coen Simon in Filosofie Magazine (nr. 2, 2010)
Nu is nu al niet meer. Kwijt is wat geweest is, slechts de herinnering rest. Kwijt is zelfs wat nog is, maar niet (meer) gezien wordt. Kwijt is dus zelfs de helft van mij en als ik mijn ogen sluit..
Ik poog te genieten van het leven, echt waar, maar steeds is er dat reflectieve. Nu voel ik mij absoluut gezegend met mijn brein, maar waarom niet een Escape-toets om voor even te kunnen gebruiken? Soms, heel soms denk ik die toets te hebben gevonden. Hoewel, denken is niet het goede woord. Soms, heel soms onstnap ik aan mijzelf, aan mijn gedachten. Even word ik deel van de omgeving, zweef ik rond zonder echt ergens te zijn om vervolgens ergens niet meer te zijn, twijfel ik niet, maar besta ik gewoon. Maar even is gauw voorbij.
Het moment van bezinning is als sterven. Het lot ontmoet mij weder en ik moet met hem aan mijn zijde verder. Verdomme, laat me eens gewoon bestaan!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten