Een inzicht

'Ik deed het en vanaf dat moment was ik verloren. Heel de rest van mijn leven en lijden was het onvermijdelijke gevolg van dat moment van zinsverbijstering.'
Jean-Jacques Rousseau tegen Diderot

Laatst ben ik tot een inzicht gekomen. Allerminst ingewikkeld, doch indringend.
Men maakt zich vrijwel altijd zorgen om wat komen gaat. Men heeft verdriet om wat is geweest. Momenten van ultiem geluk zijn te kort. Vergeten wordt wat nooit vergeten had moeten worden en onthouden wordt wat nooit had moeten gebeuren. Het is niet eerlijk.
Maar..
Is het niet dat in the end alles best meevalt? Is het niet dat altijd alles erger kan? Is het niet dat als het 'het ergst' is (of lijkt), dat het dan alleen maar minder erg kan worden?
Deze retorische vragen in gedachten te hebben geeft mij evenwicht in het leven. Ik ben van nature een doemdenker en op deze manier kan ik het doemdenken doem laten denken over zichzelf, zodat het doemdenken tot niets verwordt.
Het werkt goed, zolang je het bewust doet.