Geflopt gedicht

'In handelen en spreken laten mensen zien wie zij zijn, onthullen metterdaad hun unieke persoonlijke zelf, en worden aldus tot verschijningen in de mensenwereld.'
Hannah Arendt in The human condition (1958)

Eens poogde ik een gedicht te schrijven met als uitgangspunt een emotie. Het werd een flop. Een door mij aanbeden beroepsdichter kon mij exact vertellen waarom. "Het is net als met lopen, zitten, fietsen, praten: je doet het concreet, iedereen doet het hetzelfde, iedereen die fietst komt vooruit, maar iedereen fietst onmiskenbaar op zijn eigen manier. Ik kan jou van veraf onderscheiden van anderen, niet vanwege je innerlijk, maar vanwege je uiterlijk, je vorm. Vorm, concreet, eerst - karakter en emoties komen daar dan vanzelf in, als je die hebt."
Ik moet even lachen om die toevoeging na de laatste komma. Daar ging het toch juist om, Meneer de Beroepsdichter?
Enfin. Ik snap dat ik mijn geflopte gedicht aan deze blog toe zou moeten voegen om de boodschap in zijn geheel duidelijk te kunnen maken.

Een stilte in tranen

IJzeren woorden vernielden mijn ziel,
als was spreken een wapen, een fataal projectiel,

zodat slechts zwijgen kans kon krijgen voort te bestaan
in het samenzijn dat nooit voorbij had mogen gaan.

Daar zat ik, zo verlaten en alleen met jou naast mij:
versteend, te bedenken wat te doen, zo vrij

dat ik onze foto verscheuren, schreeuwen zonder pardon
kunnen zou, maar stil huilen was al wat ik kon, door jou..